Vrijheid is zo’n subjectief begrip dat ik het heel lastig vind om hier over te schrijven. Er zijn allereerst gradaties van vrijheid. Het belangrijkste is dat wij het geluk hebben om in absolute vrijheid (zonder oorlog, communisme etc.) te leven. Maar daarnaast is er nog een subjectieve vrijheid die voor iedereen anders is.  Toen wij een aantal jaar geleden naar het buitenland vertrokken voor langere tijd, was 1 van onze drijfveren ‘vrijheid’. We wilden graag eigen baas zijn, zelf beslissen waar en wanneer we vakantie zouden vieren, zelf onze tijd indelen en ons niet laten leiden door alle verplichtingen die hier in de Westerse wereld er toch wel bij horen.

Nu ben ik in de afgelopen weken weer een aantal keer geïnterviewd over ons avontuur en het hebben van een digital nomad lifestyle met kinderen en dan komt ook altijd het begrip vrijheid ter sprake.
Op Bali hadden we maximale vrijheid en nu niet meer. Missen we dat? Hoe gaan we daar mee om?

Tijdelijk avontuur
Voor ons was het vanaf het begin af aan duidelijk dat dit buitenland avontuur tijdelijk zou zijn en dat we ons weer in Nederland zouden melden als de oudste leerplichtig zou worden. Daar zagen we regelmatig echt als een berg tegenop…maar het was wel duidelijk. We hebben ons dus ook nooit laten meeslepen in dromen over een eeuwig digital nomad leven. Daarnaast waren we heel realistisch. Er zijn maar weinig opties als je kinderen hebt. Of je doet ze naar een lokale school, wat in sommige landen heel goedkoop is en in sommige landen heel duur. Als een lokale school geen optie is, zoals bij ons in Indonesie, dan heb je nog de mogelijkheid om ze naar de Internationale school te sturen. Als je daar net als wij geen 20.000 USD per jaar per kind voor over hebt, is dat ook geen optie. De laatste mogelijkheid is thuisonderwijs. Dat is waar de meeste echte nomaden families gebruik van maken, maar voor ons was ook van tevoren duidelijk dat dit niks voor ons is. Dus wij hadden voordat we weggingen al geaccepteerd dat we maximaal 2,5 jaar weg zouden blijven. En als je je daar op instelt is het ook goed. We hebben maximaal genoten van de jaren samen en onszelf langzaamaan voorbereid op een leven in Nederland weer.

10 tot 12 weken vakantie per jaar
Als ik er op terugkijk is dit eigenlijk heel goed gegaan. We hebben ons voorgenomen om binnen de grenzen die we hebben (leerplicht) te proberen maximale vrijheid te gaan creëren en na 2 jaar weer in Nederland te zijn, kan ik zeggen dat dit behoorlijk goed is gelukt.
Peter werkt nog steeds voor zichzelf en is op dit moment gedetacheerd bij een groot bedrijf. Ondanks dat hij wel een ‘baas’ heeft kan hij nog steeds zelf beslissen wanneer hij vakantie neemt en dat zijn alle schoolvakanties van de kinderen. 10 tot 12 weken neemt hij dus vrij en daar is zijn opdrachtgever gelukkig akkoord mee.
Ik ben in loondienst, maar afgelopen jaar kon ik 10 van de 12 schoolvakantie weken vrij nemen, dus daar ben ik heel tevreden mee.

Vakanties
We proberen dan ook minimaal 10 van de 12 weken schoolvakantie weg te gaan. Als ik kijk naar komend schooljaar hebben we al 9 weken aan vakanties gepland. We gaan naar Denemarken in de herfstvakantie, 1 week naar Drenthe in de kerstvakantie, 1 week wintersport in de voorjaarsvakantie, 2 weken Italië in de meivakantie en 4 weken Azië (waarschijnlijk Sri Lanka en de Malediven) in de zomervakantie. Tussendoor willen we nog weekendjes weg plannen, maar ondanks dat ik heel erg van het plannen ben, willen we dat meer spontaan regelen 🙂

Al met al zijn we momenteel erg tevreden met de mate van vrijheid die we ervaren en hebben we ook niet direct plannen om de kinderen weer voor langere tijd mee te slepen naar het buitenland. Zeg nooit nooit, maar voor nu zijn we hier erg gelukkig mee!

Liefs,
Marieke

Recommended Posts

Leave a Comment