Gistermiddag kreeg onze vakantie op Bali opeens een hele andere wending….
We waren lekker aan het spelen in de indoorspeeltuin Peekaboo en Peter zat met beide kinderen op de glijbaan toen Isa haar hand klem kwam te zitten en een soort van dubbel klapte. Ze huilde meteen al anders dan wanneer ze ‘gewoon’ pijn heeft, maar na 45 minuten aankijken vonden we het genoeg geweest en hebben we een taxi richting ziekenhuis besteld. Peter ging met Isa naar het ziekenhuis, en ik bleef met Thijs bij Peekaboo want met 2 kinderen in zo’n ziekenhuis is helemaal niks. Thijs en ik probeerden er nog wat van te maken samen en hebben nog lekker bij de Mac Donalds gegeten.
Peter was inmiddels met Isa in het ziekenhuis en er werden röntgenfoto’s gemaakt van haar pols. Al snel was te zien dat er een breukje zat, maar de resultaten moesten nog door de orthopeed beoordeeld worden.
Ik wilde Thijs al bijna in bed leggen toen Peter belde. Er hadden 2 artsen naar de foto’s gekeken en omdat de pols licht scheef stond, moest hij worden gezet. En dat doen ze bij kleine kinderen onder volledige narcose. Slik.
Nu wilde ik ook zo snel mogelijk naar het ziekenhuis, dus ik bracht Thijs naar vrienden waar hij mocht blijven slapen (zo lief!). Toen ik daar was belde Peter weer dat ze haar pas over een paar uur konden helpen omdat ze nog een koekje had gehad voordat ze naar het ziekenhuis ging en ze moet voor de narcose een paar uur nuchter zijn. Ik ben dus toch nog even naar huis gegaan om een tas te pakken voor het geval we zouden moeten blijven voor de nacht en met de verzekering te bellen via Skype. Gelukkig zou de verzekering alles regelen en zij zouden regelen dat het ziekenhuis hier een betalingsgarantie zou krijgen.
Rond 20.00 uur was ik ook in het ziekenhuis en Isa die daar inmiddels al 3 uur met Peter zat, was het behoorlijk zat aan het worden. Ze had pijn, honger en dorst en we konden niks doen.
We moesten nog tot 21.00 uur wachten totdat ze geholpen kon worden en we waren nog steeds druk met de verzekering in de weer voor de betalingsgarantie. Je gaat in dit soort landen echt het ziekenhuis binnen en naar buiten via de kassa. Niemand die ook maar iets doet hier zonder betaling of garantie. Om 21.00 uur was iedereen klaar om Isa te helpen, maar er was nog steeds geen bericht uit Nederland en dat is zo ontzettend frustrerend! Steeds via Skype bellen, slechte verbinding, problemen met de garantie die niet direct naar het ziekenhuis kon maar eerst naar een lokale tussenpersoon moest….en ondertussen krijste Isa al een uur het hele ziekenhuis bij elkaar.
Om 22.00 uur was alles eindelijk rond en kregen we een operatiepakje wat we Isa zelf ergens aan mochten trekken. Daarna kwamen 3 mannen om haar infuus aan te brengen. Ze was super stoer huilde hier nauwelijks van. Ik denk dat ze ook blij was dat er eindelijk wat ging gebeuren. Na het infuus mochten we omhoog naar de OK en daar legden we haar op een bedje. Hier was ze wel behoorlijk overstuur en bang. Ze brachten haar snel in slaap en toen moesten we op de gang wachten. Echt de langste 30 minuten van ons leven. Een narcose vind ik al super spannend en helemaal hier. De ergste dingen schieten door je hoofd. Na ongeveer een half uur kregen we van de orthopeed te horen dat alles was goed gegaan en dat ze al in het gips zat. Een modern soort gips waar ze ook mee mag douchen en zwemmen. Wat een opluchting was dat, want we zagen het al voor ons dat ze de hele vakantie niet zou kunnen zwemmen. Hoe leg je aan een driejarige uit dat ze niet kan zwemmen en haar broer wel….
We moesten daarna nog een tijd wachten tot ze bij kwam uit de narcose. Na een half uur hebben we maar aangeklopt en gevraagd hoe het ging. Ze gaven aan dat ze wel al uit de narcose was, maar direct in slaap was gevallen. Niet zo gek op dit tijdstip uiteraard….
Ze mocht toen wel van de verkoeverkamer af en toen werd ze weer naar de Spoedeisende hulp gebracht waar ze haar 2 uur wilden observeren. Dat was ook een bijzondere ervaring. 2 uur op de SEH in het ziekenhuis daar. Van alles voorbij zien komen.
Isa heeft alleen maar geslapen en na 2 uur konden we haar mee naar huis nemen. Ze sliep door alles heen. Het infuus uithalen, operatiepakje weer uit….ze heeft er niks van meegekregen.
Uiteraard moeten we voordat we weggaan nog langs de kassa om overal voor te tekenen en even later zitten we in de taxi naar huis. Peter z’n scooter staat nog bij Peekaboo en die van mij nog bij het ziekenhuis, maar dat is van later zorg. Nu willen we gewoon heel snel naar huis. Rond 02.00 uur zijn we thuis en om 07.00 uur gaat de wekken weer om Thijs op te halen bij z’n logeeradres.
Thijs vindt dat Isa mega cool gips heeft en Isa is zelfs een beetje trots. Vandaag krijgt ze nog ibuprofen voor de pijn en zwelling, maar verder lijkt ze zich alweer prima te voelen. Moe, van de slechte nacht en alle indrukken….maar ze is haar vrolijke zelf weer gelukkig.

Nou dit was niet zo’n vrolijke update….maar het hoort wel bij wat we nu meemaken op Bali deze vakantie, dus ik wilde het wel delen.
Hopelijk vanaf nu alleen maar weer positieve verhalen!
xx

FotorCreated4

 

Recent Posts

Leave a Comment